மத்தளம்

It all started way back last November 2019 itself.  Many small-time entrepreneurs had started getting the feelers of nationwide economic slowdown and as an effect of which, they hardly received enquiries / orders.  The customers who had promised to award the contracts / businesses, conveniently shelved them off for the next financial year citing the slowdown.  Post November till mid of March 2020, these entrepreneurs managed to do very few works & before the receipt of their final payments, there arrived the Covid 19, in the 2nd week of March.  Within the next 3-4 days, central govt announced its first lockdown citing the severity of the pandemic.  As soon as the lockdown was announced, those who postponed the projects / orders for this financial year, cautiously dropped the idea of doing them once for all.  So, projects got deferred.  Payments got stuck.  March passed, April & May got over and June is also getting over in no...

வாழ்க்கை எவ்வளவு நிச்சயமற்றது என்பதனை புரிந்து கொள்ள நமக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் வாய்த்துள்ளது.  மனிதனாய் பிறக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் இங்கே கற்பிக்கப்படுவது என்ன?  எதைச் செய்தால் சாதனை என்று பார்க்கப்படுகிறது? நன்றாக படிக்க வேண்டும்; நல்ல கல்லூரியில் இடம் வேண்டும்; நல்ல வேலையில் சேர வேண்டும்; நல்ல சம்பாத்தியம் செய்ய வேண்டும்;  மகிழுந்து ஓட்ட வேண்டும்; வீடு வாங்க வேண்டும்; நல்ல  வாழ்க்கைத் துணையினை அடைய வேண்டும்; நல்ல குழந்தைகளை பெற வேண்டும்; பிறகு பெற்றக் குழந்தைகளை நன்றாக படிக்க வைக்க வேண்டும்; அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும், அது வரை ஓடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; தத்தமது குடும்பத்திற்காக பொருள் ஈட்டுவதிலேயே காலம் கடத்த வேண்டும்; பின்பு நாம் சரியாகத் தான் வாழ்ந்து வந்துள்ளோமா என்று ஆராயக் கூட அவகாசமில்லாமல் ஒரு நாள் மரித்தும் போய்விட வேண்டும்.   இதற்குள் எத்தனை எத்தனையோ நல்ல அல்லது தீய குணநலன்களை வளர்த்துக் கொண்டும் அல்லது அனுபவித்துக் கொண்டும் காலம் தள்ளுகின்றோம்.  எது சரி அல்லது எது தவறு என்ற எந்தப் புரிதலும் இல்லாம...

எதேச்சையாகத் தான் நடந்தது அது! "பீனிக்ஸ் மால்" பார்க்கிங்  வளாகத்தில் காரைப் பார்க் செய்து விட்டு கதவைத் திறக்கும் போது, அருகில் பூனையாய் ஒரு கருப்பு ஆடி மெல்ல ஊர்ந்து வந்து சேர்ந்தது.  அதிலிருந்து அந்தப் பெண் இறங்கி தன் தீர்க்காமான நெற்றியில் படர்ந்த கேசத்தை சரி செய்ய முயல, அவள் கைகளில் இருந்து வாலட் கீழே விழுந்து, காரின் அடிப்பகுதியில் சென்று விட, அதை எடுக்க முயன்றுத் தோற்று, மேலே எழும்பியவள், நான் பார்ப்பதைப் பார்த்ததும், "இஃப் யூ டோன்ட் மைண்ட்" என்றதும், காத்திருந்தவனாய் "ஸ்யூர்" என்று, குனிந்து எடுக்க முயல, அருகில் நின்று கொண்டிருந்தவளின் முடிவிலியான முழங்காலை முழுமையாகப் பார்க்க நேரிட, புழுக்கத்தில் வியர்வை சட்டையை நனைத்து விட்டிருந்தது.  வாலட்டை எடுக்கும்போது அதிலிருந்து அவளது விசிட்டிங் கார்டு ஒன்று வெளியேற, அதனை லாவகமாய் மறைத்து, வாலட்டை மட்டும் எடுத்துக் கொடுத்ததும், " வெரி கைண்ட் ஆஃப் யூ" எனச் சர்க்கரையாய் ஒரு புன்முறுவல் செய்து, கை கொடுத்து விட்டு, "யூ ஆர் ஸ்வெட்டிங்" அன்று குறும்பாய்ச் சொல்லிச் சென்றாள்.  அவள் ...

பெண்ணே, உன் சேலைக்கும், திரைச்சீலைக்கும், விடியற்காலைக்கும் தான் தெரியும் நம் அந்தரங்கம்...! ஆடை அணி, பொய்த்தூக்கம் களை! உன் நக இடுக்குகளில் என் சதைத் திரள்கள்! என் மேனியெங்கும் உன்னுயிர்த் தீண்டல்கள்! எழு, நம் காதல் காயங்கள் ஆற்றுவோம்! காம அயர்ச்சி தீர தேநீர் சற்று பருகுவோம்...! -மணிகண்டன். பா

சுஜித்... மீண்டு வா மகனே...! உன்னைப் பெற்றத் தாயோ கண்ணீரோடு வெளியே கலங்கி காத்து நிற்க, நீயோ பூமித்தாயின் கருவறை ஆழம் பார்க்கச் சென்றாயா? உன்னை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியில் இரவு பகல் பாராது, குடும்பங்களை மறந்து, பண்டிகையைப் புறக்கணித்து, போராடி வரும் மாநில மத்திய பேரிடர் மேலாண்மை செயல்வீரர்களின் ஒரு மித்த நோக்கம் விரைவில் ஈடேறிடும் தருணம் மிகத் தொலைவில் இல்லை...! பாறைகள் வேண்டுமானால் கரடுமுரடாய் இருக்கலாம்! ஆனால் அதனைக் குடையும் எந்திரத்தின் உறுதியைக் காட்டிலும் வலிமையானது உனக்காகக் காத்திருக்கும் இந்த தேசத்தின் மனோபலம்..! கண்ணா, வா வெளியே வா! மறுபிறவி எடுத்து வா! பா. மணிகண்டன்

பப்பரா பரா பரா பரபப்பரா... பப்பரா பரா பரா பரபப்பரா... உனை நான் உணராத வாழ்வை எண்ணி வெதும்பினேன் மலரே..! உனையன்றி இனி வாழ்வே இல்லை தவிக்கிறேன் தளிரே..! நீ இருக்குமட்டும் எந்தன் ஜீவன் சப்தம் துடிக்குமே உயிரே..! உன் ஸ்பரிசங்கள் வருடா என் தேகம் பாலை வனமாகுமே...! உனைப் பாடா எந்தன் தமிழோ பெரும் பிழையென வாகுமே...! உனைச் சேரா எழுதிய கவிதை வழிமாறி தடுமாறுமே...! பப்பரா பரா பரா பரபப்பரா... பப்பரா பரா பரா பரபப்பரா... காடும் மலையும் நதியும் கடலும் விண்ணும் மண்ணும் ஒலியும் ஒளியும் நீ சென்ற பாதை ஓடி வருவேன் நடந்த சுவடைத் தேடி அலைவேன் நீ வாழும் தேசம் காணாது போனால் என் வாழ்வு நாசம் நாசமடி..! உன் ஒற்றைப் பார்வை எந்தன் மேல்பட்டால் என் ஜீவன் மோட்சம் கொள்ளுமடி... சகியே. .. சகியே உயிரின் லயமே.... லியா.... என் லியா... லாஸ்லியா... பப்பரா பரா பரா பரபப்பரா... பப்பரா பரா பரா பரபப்பரா... - மணிகண்டன். பா

வாரங்கள் மூன்று ஆயிற்று, இப்படி நான் இருந்து நானே என்னைப் பார்த்ததில்லை! பசி தெரியவில்லை! தூக்கம் சரியில்லை. வாரம் முழுக்க சட்டை மாற்றவில்லை... முகச்சவரம் தவறியிருக்கிறது. நான் நானாக இல்லை. ஏனென்று புரியவில்லை! ஆனாலும் இது எனக்கு  ஒருவிதமாய் பிடிக்கத்தான் செய்கிறது! பிரபலத் தமிழ்தொலைக்காட்சியில் இந்த வருடம் உலகநாயகன் தொகுத்து வழங்கும் நிகழ்ச்சி  வண்ணமயமாயிருக்கின்றது! காரணம் அழகுப்பெண்களின் சங்கமமா?  இருக்கலாம்! அதிலும் புலம்பெயர்த் தமிழச்சியின் வருகை, என்னைப் போன்றவர்களையும் தடுமாறச் செய்கிறது! அந்தத் தடுமாற்றம் சுகமானச் சங்கடமாயிருக்கிறது...! அந்த அழகுச் செறிவின் தாக்கம், அவளின் பேச்சினிலும், சிந்தும் புன்னகையினிலும், 'கவி'த்துவமான ஊடலிலும், பொங்கும் கண்ணீரினிலும், சினத்தினுலும், ஆற்றாமைத் தயக்கத்தினிலும்,  ஓர் ஈழத் தேசத்து  சோக அத்தியாயங்களின்  ஆறா ரணக் கீற்றுப் பிளம்பாய், என்னையும் காயப்படுத்தக் கண்டேன்! திமிரும் அவளின் இளமையின் கணம் உணரத் தெளிந்தேன்! மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகையல்ல அவள்! ...